Hij stemde toe, waarna we nog even verder praatten voordat we elkaar uiteindelijk omhelsden.
Het was een omhelzing die voortkwam uit afwezigheid. Jaren die we nooit samen hadden doorgebracht. Ik huilde. En hij ook.
'Ik heb jouw ogen, hè?' vroeg hij, terwijl hij een stap achteruit deed om me aan te kijken.
Een man staat in het huis van zijn zus | Bron: Midjourney
'Dat klopt,' zei ik, terwijl ik met tranen in mijn ogen lachte. 'En zijn koppigheid vast ook.'
Ik denk dat Penelope ons toen zag. Ik was zo in het moment opgeslokt dat ik niet eens hoorde dat de zijdeur openging. Ik had niet eens door dat ze haar moeder een vreemde zag kussen.
***
Terug in de gang buiten Penelope's kamer ging ik op de grond zitten, mijn aktentas in mijn hand. Die bevatte de laatste brief van onze moeder en enkele documenten die ik had verzameld sinds Adam voor het eerst opdook.
