Op zulke momenten schreeuwen we niet altijd. We verdedigen onszelf niet per se. Soms bevriezen we. Verdriet is uitputtend en berooft ons van de energie die nodig is om te argumenteren of simpelweg onze plek op te eisen.
Ze pakte zwijgend haar koffers: kleren opgevouwen, boeken opgeborgen, herinneringen achtergelaten. Zelfs de kwetsende woorden van Marc, de zoon van haar stiefvader, lokten geen reactie uit. Ze was te uitgeput om zich te verzetten.
De twijfel die na het verlies op de schouders drukte
Ze plofte neer op de bank van een vriendin in Angers en bracht de nacht door met open ogen, waarbij ze herinneringen steeds opnieuw herbeleefde.
Wat als ze zich vergiste?
Wat als de liefde die ze zo sterk achtte, niets anders dan een illusie was geweest?
Wanneer je een ouder verliest, kan verdriet omslaan in zelfonderzoek. Elke actie uit het verleden wordt geanalyseerd, elk woord opnieuw geïnterpreteerd.
Een week is voorbijgegaan in deze onzekerheid.
Toen ging de telefoon.
Het onverwachte telefoontje
